Nederlands Kenniscentrum Angst en Depressie

Interview: VWO-scholier wil af van stigma rond depressie bij jongeren

22 februari 2016 - Geplaatst onder: Depressie

Merel Melchers is 17 jaar, woont in Tiel en is VWO-scholier. Ze vecht al een paar jaar met zowel een eetstoornis als een depressie en schreef over haar ervaringen een boek. Met ‘In de toren: leven met een depressie’ hoopt Merel vooral het stigma rondom deze stoornissen te kunnen doorbreken. Of in elk geval begrip te kweken, door heel open te zijn over wat zij doormaakt.

In haar boek beschrijft Merel een maand uit haar leven als puber met een depressie en een eetstoornis. Ze schrijft buitengewoon openhartig over alle kanten van eetstoornissen, depressie en zelfverminking – onderwerpen die de meeste jongeren die te kampen hebben met deze stoornissen liever vermijden.

Aangespoord op forum

“Ik was al een tijdje van plan een boek te schrijven en vorig jaar ben ik ermee begonnen. Het laatste zetje kreeg ik toen ik op een forum van lotgenoten hoorde hoe erg ze het vonden dat ze zich niet begrepen voelden door vrienden of schoolgenoten. Dat maakte dat ik echt iets wilde doen. Net als hen liep ik immers tegen precies dezelfde problemen en vooroordelen op. Zo kon ik zelf door mijn ziek zijn een tijdje niet of minder naar school en hoorde ik van verschillende medeleerlingen dat ze vonden dat ik me maar aanstelde.”

Weinig kennis van eetstoornis

“Vier jaar geleden kreeg ik voor het eerst last van een eetstoornis. Ik zat net op de middelbare school en kon niet zo goed met die verandering omgaan. De controle die ik had op eten was groot en ook bezocht ik de site Pro-Ana, waardoor ik steeds minder ging eten en heel veel afviel. Uiteindelijk heb ik een leraar op school verteld waar ik mee zat  en kreeg hulp waarbij de diagnose eetstoornis werd vastgesteld. Toen wilde ik wel weer gaan eten, maar voelde ik me heel slecht. Ik had constant last van moeheid en hoofdpijn. Dus lukte het op school niet zo best. Ik at ook heel langzaam of moest met de lunch apart gaan zitten. Dan hebben je medestudenten meteen een vrij hard oordeel, is mijn ervaring. Ik denk dat dit komt omdat ze weinig weten van wat er precies speelt. Met mijn boek hoop ik hierin een beetje verandering te kunnen brengen.”

Heftig verhaal op papier

“Toen ik bezig was met schrijven vond ik het fijn om wat ik voelde en deed op papier te zetten, maar toen ik het teruglas was het best heftig wat er stond. Op school heb ik, toen het boek uit kwam, een mailing rond laten gaan en posters opgehangen. Ook de wijk- en stadskrant hebben er aandacht aan besteed. Hoe meer mensen ik kan bereiken, hoe beter het is.  Maar het boek heeft me nu al een boost gegeven.”

“Het boek is nu pas een paar weken uit en van familie, vrienden en forumvrienden heb ik al veel positieve reacties gehad. Ook ouders van kinderen die een eetstoornis of depressie hebben vonden het prettig om In de toren te lezen. Dus de reacties tot nu toe zijn wel goed.”

Anderen gaan helpen

“Ondertussen ben ik druk bezig te herstellen van mijn depressie en dat kost veel energie. Ik heb best veel last van somberheid, slaap slecht en eet nog steeds beroerd. Intussen weet ik dat ik boulimia heb, daarnaast heb ik ook nog steeds last van automutilatie, waarbij ik mezelf beschadig. Maar ik probeer vooruit te kijken en de moed er in te houden. Wil graag mijn school afmaken en daarna psychologie gaan studeren, zodat ik anderen kan helpen. En blijven schrijven natuurlijk.”

‘In de toren: leven met een depressie’ is te koop via www.boekscout.nl.


Tags: