Nederlands Kenniscentrum Angst en Depressie

Interview met auteur van autobiografie over PTSS na psychische kindermishandeling

3 september 2015 - Geplaatst onder: Angst, Dwangstoornissen, Nieuws Categorieën

Let op de signalen die kinderen afgeven; subtiele kindermishandeling moet aan de orde worden gesteld. Met die boodschap schreef Anja Vlasblom (57) uit Spijkenisse, en gediagnosticeerd met PTSS, het boek Dagleven dat net verschenen is.
Een autobiografie over haar littekens van een stille huiselijke strijd uit de kindertijd: affectieve verwaarlozing en psychische mishandeling. Littekens die 1 op de 6 Nederlanders met zich meedraagt.

Op zevenjarige leeftijd werd Anja Vlasblom geconfronteerd met een vreselijk geheim over haar vader, vertelt door haar moeder. Hij zou een misdaad begaan hebben, welke vertelde haar moeder haar er niet bij. Elke dag vond de kleine Anja haar moeder huilend aan de keukentafel en verzon zelf het ergste wat ze bedenken kon. Moord.

Angst voor vader, zorg voor moeder
Anja ontwikkelde een enorme angst voor haar vader en zorgde voor haar moeder. Ze voelde zich een politieagent die altijd alert moest zijn op gevaar. Op twaalfjarige leeftijd ontwikkelde ze een dwangstoornis: tiener Anja keek steeds onder haar bed of het veilig was. En toen haar moeder riep dat ze op haar vader leek, was ze bang dat ze zelf ook iemand iets zou aandoen. “De angst werd gruwelijker. De fantasie werd voor mij werkelijkheid.”  

Met haar vader sprak Anja niet over de gesprekken met haar dominante moeder. Ze werd in de machtsverhouding van het gezin meegetrokken. “Toen mijn vader overleed, was ik nog jong. Mijn moeder projecteerde haar wanen vanaf toen op een Duitse buurman. Ik denk dat mijn vader nooit een misdaad begaan heeft.”

Voor wie met kinderen werkt
De boodschap van Vlasblom – let op de signalen die mensen afgeven – is vooral gericht aan medewerkers van de jeugdzorg, docenten, sporttrainers en anderen die met kinderen werken en omgaan. Want, zegt ze, als je in je kinderjaren gekreukt bent, dan kun je dat niet gladstrijken. “Wat gebeurt in de jeugd, laat ook nog zijn sporen achter als iemand volwassen is. Let op die signalen. Het gevecht dat gevoerd wordt, is in de maatschappij niet te zien. En de energie van die onzichtbare oorlog moet voor mooie dingen gebruikt worden.”

Extreme gedragsverandering
Volgens de schrijfster kunnen mensen goed een rol spelen en geheimen subtiel bewaren. Maar ze geven ook signalen af die kunnen wijzen op psychische problemen. “Bij mij waren dat enorme gedragsveranderingen. Ik was constant op zoek naar een veilig thuis. Dat zocht ik buitenshuis, bijvoorbeeld bij leidsters van een club door me heel goed en behulpzaam te gedragen. Maar ik merkte ook dat negatief gedrag meer aandacht trok, dus kon ik ook zeer opstandig zijn.”

Ook had Vlasblom last van hechtingsangst: “Ik was als achttienjarige niet op zoek naar een vriendje, maar op zoek naar ouders. En op mijn dertigste vroeg ik me af: wie zorgt er voor mij?”

Terug in het verleden gezogen
Vlasblom die als doktersassistente bij ArboUnie werkt, sprak op een gegeven moment elke dag tien minuten met de Arboarts om haar angsten aan te kunnen. “Ik was bang dat ik een baby van het balkon zou gooien. En soms, als ik iemand moest prikken, was ik bang dat ik diegene ineens zou slaan. Of ik dacht: oh jee, als ik dit nog maar kan. Ik zag vlekken voor mijn ogen, kreeg het warm en ik werd als door een stofzuigerslang weer in het verleden gezogen.” 

Vlasblom kreeg vervolgens specialistische hulp bij het Riagg en zegt dat ze het steeds erg getroffen heeft met de hulpverlening die ze ontving. “Ik ben gediagnosticeerd met complexe PTSS en kan nu met mijn problemen omgaan. Ik kan erover praten en het lucht geven.”

Met die ervaring in het achterhoofd en om de mishandeling te verwerken, besloot Vlasblom haar autobiografie op te schrijven. “Ik heb in mijn leven heel veel energie gebruikt om steeds het gevecht in mij te leveren.  Nu mag het het leven zien, vandaar ook de titel Dagleven.” Trots vervolgt ze: “En ik start ook met een opleiding ervaringsdeskundigheid. Daar kijk ik erg naar uit. Ik help graag mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt.” 

Het boek Dagleven is verkijgbaar via uitgeverij Elikser


Tags: